Cando te volverei bicar?

Non sei como definir os 'Bicos' de antonte. Quizais... como os máis emotivos. E tamén foron choróns e riseiros, non sei. Especiais... Únicos. Porque o domingo foi a última vez que Mariquiña máis eu murmuramos "moita merda!" entre bambalinas e saltamos ao escenario namentres se facía a luz, ao compás do son que en tantos bos momentos nos acompañou.

Aínda co salgado das bágoas máis precoces, que logo secaría o pano de Raphael, fomos testemuñas dos bicos máis apaixoados entre 'tómame-e-déjames", asistimos á eterna reconciliación de Chelo e Santi, perdémonos polas leeeeeentas redes de 'cafeteras' e cantámosche só a ti/bajo el cielo. Non puidemos repasar as instalacións porque a señora da casa estaba maliña da gorxa, pero Ramón e Susi tiveron o seu enésimo fillo e Desi volveume roubar a July. Tamén convidei a Irene "2" a facer un pastel de amorodos a pesar de non ser domingo na cultura hebrea e observamos como unha moza lle pedía con moito gharbo ao seu primo que lle fixera o amor entre montañas de simpáticos lapsus. Entón, contaxiámoslle as gargalladas ao público namentres intentabamos aguantar as ganas de partirnos de risa diante de todos, pero foi imposible. Nin a terapia mix fixo bo de nós! E é que... xa non podiamos máis, xa non podiamos máis!
E choramos con ganas. De risa, todos. De emoción, case. Vale, si... case chorei eu por todos, pero iso é porque tiña máis reservas ;). E porque, despois de seis anos (dous para María), que os compañeiros de Papaventos pidan un aplauso especial para nós porque imos tomar un 'kit-kat'... En fin. Coa lágrima fácil que teño... como non vou chorar!? Os vindeiros meses botarei en falta a esta xentiña e os seus abrazos, como non, ao teatro en si, o calor do público e... os pinchos e as post-actuacións!! ;P. Pero aínda que nos ausentemos uns meses, María máis eu teremos reservado un par de papaventos para volver cando chegue a hora, eh? E dende a distancia, seguiremos apoiando iso tan bonito que logramos ter entre todos. E nada, que estou desexando ver a cinta que porta o valioso documento dominical para volver ter dores de barriga de tanto rir.

P.D. Eli-Irene "1", boteite en falta, igual que a Breo...

E ao lado delas

Onte tamén rematou con outra noite para non esquencer. Con dous 'cumpreanos felices' incluidos, case medio cento de persoas reunímonos con motivo da preestrea de As farolas, unha curta da que xa falou María cando se estaba facendo.

Alí estabamos Abelardo -o director-, o equipo técnico e o artístico -incluidos Pepe Penabade, Combecha e Miguel de Lira-, máis un grupo de teatro do Carballiño que actuara pola tarde en Vedra como convidados 'de excepción'. Case en familia, vaia. Por cortesía de Abel, tivemos o privilexio de ver os primeiros resultados de meses de traballo ao lado dunha boa e animada cea.
Foron uns 29 minutos de cinta e de espectación que remataron en soados aplausos por parte dos presentes, a pesar de que algúns xa se foran coando entre esceas e farolas. Só quedaba felicitar a todo o mundo involucrado neste proxecto por todo o traballo e, sobre todo, pola enorme ilusión coa que se fixo. E, como non, festexalo no 'noso' Metro.
A banda sonora desta curta, creada por Marcos Guitián, di "tanto tés, tanto vales". Extrapolando o contexto, penso que esta experiencia ten tanto de positivo que o seu valor é incalculable para a maioría dos que temos algo que ver con ela. Unha vez máis, sinto orgullo por poder aportar un pequechiño grao de area en algo así e de poder compartilo cunha chea de persoas excepcionais. Cando teñades a oportunidade de ver As farolas, darédesvos de conta de que estou rodeada de verdadeiras estrelas.

Baixo as estrelas

Escribir sobre 'Bicos no Principal' xa estaría de máis, tralos fermosos e completos relatos de Eli e de María. Eu limítome a amosar algunhas imaxes do 'antes e despois' da actuación. Moitas gracias a todos os que decidistes compartir unha horiña e pico connosco, Andaravía-Papaventos, baixo as estreliñas do teito dese inesquecible teatro compostelán.

Na rede:

Xa podedes ver o cartel do V Festival Agustín Magán de Teatro Afeccionado aquí.

María, volves saír en 1ª plana!! ;)