Mundo á parte

Feliz aninovo!!

2007-12-31T18:07:00.000+01:00

Que 2008 veña cun montón de saúde e motivos para rir e sorrir!!

Returning

2007-12-13T03:39:00.000+01:00

Acabo de ler o último comentario de Leo e entráronme ganas de volver por aquí... A poucas horas de deixar Southampton ata o ano que vén, creo que van sendo horas de dedicarlle unhas palabriñas a esta cidade feita de trociños de todo o mundo.

A apariencia importa, claro que si. E este lugar que un día acolleu aos nenos de Guernica, gracias aos solidarios brazos mareiros, pode que non sexa o mellor sitio para quitar bonitas fotos, para alegrar a vista ou para enriquecerte culturalmente. Pero aínda así, síntome ben, e supoño que é polo ambiente. Este é un lugar cheo de estudantes Erasmus, de cores e de culturas. Un pequeno tapiz que me deu e me da a oportunidade de aprender doutros, aínda que nada máis sexa unha pequena receta de cociña. De feito, na miña casa xa temos un recetario internacional...

Tamén estou coñecendo este mundo ao revés que é Inglaterra. Gústame viaxar polos seus enoooormes campos verdes, ver como os esquíos saltan de árbore en árbore a cada paso que das polos parques, observar o comportamento e a vestimenta da upper class británica cando me toca traballar en carreiras de cabalos, comer muffins -engordei como 20kg- disfrutar de cidades como Londres ou Winchester... E non me gustan outras cousas, como que a xente nova bebe moito, non parece moi interesada en coñecer xente doutros lugares e que falan tan rápido que non lles entendo, ou o mal que se alimentan, o pouco coidado que teñen os conductores e o violentos que se poñen ás veces. F****!

E podería contar moitas, moitas cousas máis... pero dous meses -aínda que pasaron voando- dan para moito, e mañá espérame un emocionante día no que pasarei de estar na Illa a estar con Mariquiña uns fermosos días en París, que qué ganas de volver... e de volver a vela a ela!

Lost in Southampton

2007-10-05T13:44:00.000+02:00

Non sei por onde comezar. Hai un mes que non escribo, xa estou en U. K., e ainda estou un pouco perdida por aqui. Como observaredes, aqui non tenho nin enhe nin til, asi que igual vos custa algo lerme. Sintoo.

Ben, nada mais recoller a maleta no aeroporto, vin que me puxeran a etiqueta de 'heavy', e pensei que asi seria o dia que me esperaba. E non me equivoquei... Despois de andar dun lado para outro coas maletas, de beber por equivocacion auga con sabor a fresa que case me mata, de coller tickets en libras, de chorar no bus... A fin cheguei ao meu destino. Taxi, e para casa. Os meus companheiros, ainda que parecen moi majos, saben falar tan ben ingles que eu me sinto imbecil ao seu lado. Por riba, cando so pensaba en conectarme ao messenger para falar cos meus, atopome con que non furrula, minimo ata esta fin de semana. What a horror!!
Logo, gracias a unha companheira de Compostela, Miriam, as cousas foron cambiando algo. Ela axudoume moito co papeleo da facultade, presentoume xente, recomendoume lugares para comprar... en fin. Que se portou moi ben. Agora, cada dia estou mais acostumada a cruzar o East Park para ir a minha facultade. Southampton non e unha cidade moi bonita, creo, pero esa parte si. Estes dias vai solinho e ata da gusto pasear por ai, porque e moi bonito velo todo limpo, soleado, coas folhas do outono no chan, e ata esquios subindo polas arbores das zonas verdes, que hai bastantes. A parte, tenho sorte porque a minha casa esta bastante ben situada.
E eu penso que isto e suficiente, de momento, para que vos fagades unha idea de como me vai. En realidade tamen e unha excusa para dicir que estranho a minha terra, a minha fala, a minha xente, a minha casinha, a minha aldea, Compostela... E que o mellor nestes casos e pensar que esta e unha oportunidade unica e que debo aproveitala da mellor maneira posible, porque eu sei que a xente que eu quero e que me quere estara ai antes, agora e cando volva. Non si?

Setembro, setembro...

2007-09-04T20:08:00.000+02:00

Non teño a síndrome post-vacacional porque esa é a vantaxe de non ter vacacións. Agora ben, como hai para todos, a cambio teño unha enorme falta de concentración que me impide afrontar como é debido o exame do próximo venres, o primeiro (e agardemos que último) que teño en setembro.
Non pensei que fose tan duro. Imaxinei que ao estar o verán practicamente rematado, non me custaría poñerme a estudar. Pero non é así.
Igual inflúe non ter descansado o suficiente durante o verán, ou andar coa cabeza en máis sitios que nos apuntes. Nas prácticas, nas festas da miña parroquia que acaban de pasar -e das que a ver se falo nalgunha outra ocasión, porque cumpriron 150 anos-, nos preparativos para marchar en outubro...
Buf.
Seguro que dentro duns días se verá todo mellor...
Espero.

(E ánimo a todos os que pasedes por algo semellante)

Un máis

2007-08-23T20:37:00.000+02:00

Un día deixas de escribir, porque non tés tempo nin ganas.

Pasa unha semana e pensas. “desta vai”.

De feito, véñenche mil cousas á cabeza sobre as que che gustaría escribir.

Ves ducias de imaxes ou cousas curiosas que che gustaría compartir.

Fas algúns traballos que quererías publicar tamén neste espazo.

Pero de novo caes nas mans da desidia, que é máis forte ca ti e che impide estar diante do ordenador máis tempo do necesario, que non é precisamente pouco.

E déixalo pasar de novo.

Prefires ler o que escriben os demais, descubrir novos blogs e pasar sen deixar rastro pola maioría.

E, de pronto, caes na conta de que a última entrada do teu, data de hai xusto un mes.

E lembras que é o teu 'bloganiversario', ou como se diga.

Que se cumpren dous anos dende que comezaches a escribir aquí.

Entón pensas: “quizais é o momento de volver dar sinais de vida”.

E iso, que aínda que con poucas ganas, aquí estamos.

Un ano máis.

'Risa'

2007-07-24T01:33:00.000+02:00

Non quero esquecer o primeiro que me dixo trala presentación:
- Como te chamas?

- Sara.

- Ah, como miña nai...

- ¿?

- Claro, ¡na Biblia!

(Risas)

Non quero esquecer os 40 minutos nos que o tiven sentado ao meu lado no seu despacho do IGI, mirando para min e, de vez en cando, ao pasado, con eses vitais ollos de neno que guían un corpo que xa lles queda maior.

E tampouco quero esquecer ningunha das lembranzas que quixo contarme, agora capturadas en cinta e papel e, sobre todo, na miña propia memoria. Memoria. Esa palabra pola que tanto fixo...É impoñente e é algo único ao mesmo tempo, que alguén che narre 87 anos de historia en primeira persoa, coa lucidez e co sentido do humor dos que goza Díaz Pardo, malia o seu pesimismo.

É unha persoa que se fai querer, desas que todo o mundo cualifica de "entrañable". E é que o é. Faite sentir como se estiveses falando co teu avó. Salvo cando, de repente, lle preguntas algo que te pon diante da realidade, facéndote caer na conta de que "velaí estás", fronte a un home que viviu a República, a Guerra Civil, o franquismo, o exilio, a transición e a democracia. E fálache de seu pai, dos carteis do Estatuto, do seu adorado Castelao, do seu amigo Luís Seoane, da súa muller, do exilio, da fame, da guerra... e da Cidade da Cultura, do actual Goberno, do galego, de Saramago, da sociedade actual... fala del e, en definitiva, dun pedaciño da historia de todos nós.

E logo, ese respecto que sentes ao falar con el, vólvese de novo tenrura cando che di que te achega no seu coche ata a axencia, e que "nada de coller un taxi". E aí estás, el conducindo e ti ao seu lado nun momento que, quen sabe se se volverá a repetir algún día... E entón sénteste privilexiada nos 15 minutos que dura o traxecto. E non che importa ir ao xeitiño, nin que o coche que vén detrás se desespere, porque ti estás escoitando a voz dun que di que a súa vida "foi unha sucesión continua de fracasos", a pesar de que o seu nome "significa risa".

'Y sin embargo...'

2007-07-16T00:42:00.001+02:00

"Ni siquiera en verano se puede permitir un concierto al aire libre en Galicia, hombre!", dicía onte un mozo cabreado trala suspensión do concerto de SabinaeSerrat. Máis que cabreo, eu sentín pena cando a chuvia empezou a mollar de máis. Nin o bombín dun, nin a improvisada viseira do outro podían tornar a insistencia da auga, e moito menos as escasas teas que "arroupaban" o escenario, que para iso mellor preparadas están as orquestras verbeneiras de toda a vida...
Pero eu xa levaba un bo rato soñando esperta entre corcheas e dozura, gozando de poemas melódicos nun "marco incomparable" -que outra cousa ían dicir os dous xílgaros!-, nunha noite que, ao comezo do espectáculo, se presentaba máxica.
De feito, así llo transmitín vía sms á miña compañeira de AGN, que esperaba polas primeiras impresións do concerto para mandar esas crónicas enlatadas que aparecen sempre horas despois nos kioskos. A xente entregada, 10 min. de retraso, Sabina e o primo Nano entran da man e bromean entre eles. Louvan o Obradoiro, louvan o público.
Porén, unha hora despois, o que "ía ser un gran día", como dicía a primeira canción, convertiuse nunha morea de protestas. O público só rentabilizou a metade dos trinta euros que pagara pola entrada e estaba moi enfadado coa organización.
Razóns non lle faltaban, pero hoxe, mirando un pouco a prensa en internet e esas crónicas enlatadas, vin que a xente protesta por máis cousas. Lin comentarios nos que se queixaban do son, das voces, de que non había cadeiras para sentarse... Que sei eu. Ata había quen insultaba aos cantantes...
Quedoume claro que non choveu a gusto de ninguén. Comprendo a indignación, a dor dos que puxeron 30 euros e o gasoil, a dos que quedaron sen 'Cultura Quente' e a dos que fixeron centos de km para chegar ao concerto... Y sin embargo, eu quedo con eses escasos 60 minutos de delicias, tenrura e simpatía feitas versos.

( II ) Pause

2007-07-07T01:21:00.000+02:00

Ás veces todo vai tan a présa que nin sequera hai tempo de asimilar as novidades. Na última semana, fun dando chimpos de aquí para alí, sen ter moito tempo para pensar máis que no que se vai poñendo diante dos ollos día a día.

Trala última cea oficial de Xornalismo 13, un saltiño a London. Logo, do underground ao avión de novo, pasando brevemente polo porto de Southampton, e de Lavacolla directamente en taxi ao noso novo destino estival.
Como agardo ver unha crónica "allea" da viaxe por Londres (non sei se textual ou visual), limítome a comentar que na axencia hai moito traballo, pero que se fai a gusto.
E nada, que estou espesa.
Agora mesmo só penso en que máis lle vale ao sol resistir con forza como mínimo ata mañá, porque nada me apetece máis que ulir a salitre...

Promoción número 13, III

2007-06-27T20:25:00.000+02:00

Se todos nos entristecemos trala gran cea de onte é porque catro anos xuntos valeron a pena. Deberiamos alegrarnos, porque o triste sería non ter a quen botar de menos, ser conscientes de que pasamos catro anos con "descoñecidos" sen pena nin gloria ou non ter ningún tipo de sentimento común. Normal que a memoria chamara por algunhas bágoas, pero estou segura de que con elas ía unha boa carga de alegría por ter atopado tan bos amigos e compañeiros que seguirán "aí", alén das aulas. Oxalá. Obviamente, non pasará cos 120 alevíns que eramos nas listas de 1º, pero contentémonos con facer resistir a rede dos 70 ou 80 que eramos onte, comunicadores incluídos.
Gústame pensar que este é o punto e seguido dunha etapa. Será diferente, pero non ten por que ser peor. A todos vós, os que compartistes comigo 4 fermosos anos que se foron nun sopro, un millón de gracias por todos os momentos dentro e fóra da facultade e moita, moita sorte. E... espero que ata pronto! :)
(...)
E agora... 5 días a poñer todo a remollo na néboa, sen acentos nin eñes!

22

2007-06-20T12:22:00.000+02:00

En poucos minutos deixarame o número 1 que acompañou ao 2 nestes últimos 12 meses da miña vida. En apenas media hora, 2+2 non serán 4; serán 22. O calendario e o seu amigo reloxo insisten en partir e repartir cada momento da nosa vida de xeito que poidamos contar o incontable. Pero o noso tempo non existe para facer cálculos exactos. Existe para desfacelo, se así se quere, en momentos, instantes, épocas ou eternidades, e para vivilo e aproveitalo da mellor forma posible. Tan sequera intentalo.
Moitísimas gracias aos que me felicitastes xa e a todos os que o faredes a raíz deste post ;).
Señorita Madeleine, moitos parabéns para ti tamén!!! Difícil esquecerse... ;D
Biquiños a todo o mundo!

Cifras e letras

2007-06-14T03:03:00.000+02:00

Para o exame de antonte tivemos que aprender unha chea de datas. Para o desta tarde, toca recoñecer ducias de siglas... A este paso cruzaránseme os cables coaxiais e acabarei deducindo que o STB se fundou en Ourense en 1876. E total, para que dentro dun par de días se perda todo no proceso de compresión.
En fin... que ás veces o máis saudable (sobre todo para o coco) é botar man dunha axudiña extra ou da sabiduría colectivo-solidaria. ;P

Bob Dylan - Oh Sister (1975)

2007-06-13T12:54:00.001+02:00

Deluxe

2007-06-09T15:01:00.001+02:00

Menos mal que entre estatutos de redacción e deontoloxía houbo un momento para parar e dicir que no. Momentos de luxe. Agora que ha terminado el sueño, non queda máis remedio que volver a pensar nos exames... Será mejor.

Promoción número 13, II

2007-05-26T19:11:00.000+02:00

Xa están case todas as crónicas feitas (por non comezar a enlazar fotologs!). Así que a miña aportación vai en forma de imaxes -moitas por cortesía de Mariquiña-, que amosan, só en parte, o bonito que foi compartir unha tarde coa súa noite e coa súa madrugada cos meus compañeiros, amigos e familia. Unha lexión de sorrisos e de simpatía invadiron o auditorio, os pinchos, a cea e a posterior celebración. Tamén se deixaron ver bágoas de ledicia e de emoción, e o estado de ánimo máis común a todos foi o de 'bo rollo'. Todo un pracer!!
E, xa que estamos, amoso os motivos polo que nos concederon o diploma e que nos unen xa para sempre a todos os da 13ª promoción:

"pola nosa xenialidade difusa e por estar coma unha moto. Porque somos neurótic@s, hipocondíac@s e paranoic@s, polo que temos descontos especiais en establecementos psiquiátricos. Os nosos actos so tan insólitos que nos sorprendemos a nós mesmos (xa que o mesmo regamos unha planta coma fritimos un ovo). Por todo isto, adxúntase un contacto indispensable para nosa futura vida laboral (www.inem.es)."

Así que, xa sabedes! Billy Wilder advertía en Primera plana que "nunca cases cun xornalista", pero se aínda por riba é da 13ª promoción... ;)

23

2007-05-23T00:37:00.001+02:00

Hoxe é día 23. Atópaste no 23 de Fontao, o planetario natural de Vedra, e entre estrelas e palabras, entras nos 23 aniños.
Por iso, hoxe a protagonista deste mundo es ti. Sei que teño pendiente falar do acto de licenciatura e colgar fotos dese gran día, máis hoxe só quero mirar esta imaxe, enviarche mil apertas e desexarche 23 toneladas de felicidade. Estou segura de que as terás.
E hoxe, aínda que ás veces sexas un pouco toxo, sei que me vas deixar dicir aquí que te quero moito, moitísimo, e que agardo terte o resto da vida ao meu lado.
(E qué riquiñas estamos na foto, eh?) ;)

Promoción número 13

2007-05-18T12:25:00.000+02:00

E digo eu, que van sendo horas de presentar formalmente a estas seis raparigas que me acompañan na foto. Nestes catro anos de carreira a unhas alcanceinas antes e a outras despois, pero unha vez que axustamos os nosos ritmos, continuamos xuntas ata aquí. Todas elas son diferentes, pero comparten características que as fan, ante todo, boas persoas e boas amigas. Fanse querer... e quéroas. Así que, sen máis prolegómenos, de esquerda a dereita e na fila superior... Bárbara d'A Coruña, Bea de Compostela, Alba de Moraña, Ana de Vilalba, Pamela d'A Estrada (capital ;P), a Ro de Viana do Bolo e... bueno, a que está aí no medio coma o xoves, xa non é necesario presentala, non?

Mañá recolleremos un falso título que dirá que somos licenciadas. Rodearémonos dos nosos, non haberá nós asfixiantes de gravatas, deixaremos as preocupacións nas casas e prohibiremos o paso de acontecementos non gratos. De novo estaremos xuntos a maior parte dos que comezamos Xornalismo hai case 4 anos e iso... ben merece unha celebración por todo o alto!

(...)

2007-05-14T00:27:00.000+02:00

(Suspiros)

Porque se hai algo que me supera, é o sentimento de IMPOTENCIA

Cando te volverei bicar?

2007-05-08T23:38:00.000+02:00

Non sei como definir os 'Bicos' de antonte. Quizais... como os máis emotivos. E tamén foron choróns e riseiros, non sei. Especiais... Únicos. Porque o domingo foi a última vez que Mariquiña máis eu murmuramos "moita merda!" entre bambalinas e saltamos ao escenario namentres se facía a luz, ao compás do son que en tantos bos momentos nos acompañou.

Aínda co salgado das bágoas máis precoces, que logo secaría o pano de Raphael, fomos testemuñas dos bicos máis apaixoados entre 'tómame-e-déjames", asistimos á eterna reconciliación de Chelo e Santi, perdémonos polas leeeeeentas redes de 'cafeteras' e cantámosche só a ti/bajo el cielo. Non puidemos repasar as instalacións porque a señora da casa estaba maliña da gorxa, pero Ramón e Susi tiveron o seu enésimo fillo e Desi volveume roubar a July. Tamén convidei a Irene "2" a facer un pastel de amorodos a pesar de non ser domingo na cultura hebrea e observamos como unha moza lle pedía con moito gharbo ao seu primo que lle fixera o amor entre montañas de simpáticos lapsus. Entón, contaxiámoslle as gargalladas ao público namentres intentabamos aguantar as ganas de partirnos de risa diante de todos, pero foi imposible. Nin a terapia mix fixo bo de nós! E é que... xa non podiamos máis, xa non podiamos máis!
E choramos con ganas. De risa, todos. De emoción, case. Vale, si... case chorei eu por todos, pero iso é porque tiña máis reservas ;). E porque, despois de seis anos (dous para María), que os compañeiros de Papaventos pidan un aplauso especial para nós porque imos tomar un 'kit-kat'... En fin. Coa lágrima fácil que teño... como non vou chorar!? Os vindeiros meses botarei en falta a esta xentiña e os seus abrazos, como non, ao teatro en si, o calor do público e... os pinchos e as post-actuacións!! ;P. Pero aínda que nos ausentemos uns meses, María máis eu teremos reservado un par de papaventos para volver cando chegue a hora, eh? E dende a distancia, seguiremos apoiando iso tan bonito que logramos ter entre todos. E nada, que estou desexando ver a cinta que porta o valioso documento dominical para volver ter dores de barriga de tanto rir.

P.D. Eli-Irene "1", boteite en falta, igual que a Breo...

'As farolas' en Onda Curta

2007-05-06T15:31:00.000+02:00

As farolas chega hoxe á tele. Teredes a oportunidade de comprobar o boa actriz que é a nosa mariquiña (a prota), sen desmerecer, por suposto, o traballo de Eli, Antón, Fonsinho... e tamén o cariño e a ilusión coa que traballa un equipo practicamente afeccionado nisto do audiovisual, tanto diante como detrás das cámaras. Aínda que a hora do programa lle irá un pouquechiño mal a case todo o mundo, sempre se pode deixa a gravar ;). Senón, teredes a oportunidade de velo na web da CRTVG a partir de mañá.
E noraboa a todos os implicados! :)

Chicass 10

2007-05-03T22:02:00.000+02:00

Subiron á tarima do auditorio visiblemente nerviosas. Camiñaban apurando o paso, unha detrás da outra, apretando ben os beizos e os papeis onde levaban gravadas palabras de esperanza e de coraxe. Unhas duascentas persoas agardabamos impacientes que comezaran a contarnos as súas experiencias. E iso, se estás acostumada a pasar as 24 horas do día entre reixas, non debe de ser nada fácil.
O 3 de maio é unha data máis no calendario para a maioría. Os que nos movemos no mundo da información e da comunicación, sabemos que é cando se conmemora a liberdade de expresión e de prensa, pero para as catro mulleres do cárcere de Teixeiro que se achegaron hoxe ata a nosa facultade, significou moito máis. Foi unha ocasión excepcional na que puideron falar en público e con total liberdade. Viñéronnos dicir, entre outras moitas cousas, que "aí están", loitando para conseguir melloras nun centro onde, como a maior parte dos cárceres, as normas e a estrutura están pensadas para homes e non tanto para as necesidades de mulleres (moitas con fillos).
Esas catro reclusas, en representación de moitas outras, presentáronnos un proxecto promovido por Nosotras intramuros que consiste nunha revista feita exclusivamente polas internas: Chicass 10. Os contidos céntranse sobre todo en temas de interese para elas. Hai algunhas seccións fixas como unha na que narran a súa experiencia vital e, á parte, inclúense contos, relatos curtos, poesía... (algo que se poderá ver estes días nunha exposición montada na cafetería da facultade).
Contaron tamén que, a pesar de que podían escribir sobre o que querían, está prohibido falar mal do funcionamento interno do cárcere de Teixeiro ou dos que traballan nel e tamén faltarlle ao respecto a calquera persoa. Como anécdota, reveláronnos con pillería que conseguiron saltar a medias esa barreira a través "dun horóscopo que se convertiu nunha das seccións preferidas", xa que tiran do inxenio e da metáfora para facer certas reivindicacións.
Outra cousa que me sorprendeu foi o seu método de traballo. No cárcere hai un alto grao de analfabetización, mais iso non é impedimento para que quen queira expresarse en Chicass 10 poida facelo. As mulleres que saben escribir recollen o que outras lles relatan. Logo, as que controlan de informática, son as encargadas de pasar o texto ao ordenador, maquetar... Un verdadeiro equipo, que penso que ben merece un aplauso (e máis) nun día coma hoxe.

É chungo deixar unha panda tan 'guay'

2007-04-30T21:43:00.001+02:00

Esta tarde din o último paseo polos corredores da tele e pola redacción máis fantasiosa do recinto. Xa non farei máis "xabarín informa" e, polo de agora, non me darán máis regaliños. Acabouse traballar entre caras amables nese curruncho máxico escondido nunha empresa onde, dependendo de onde che toque, os sorrisos abundan ou non. Por exemplo, xa non terei que escoitar os bufidos do ogro de documentación das mañás, ese que nunca vin sorrir e ao que nunca lle escoitei dicir nada positivo; ese que fai que os da tarde teñan máis pedidos porque a xente prefire evitalo, que xa é triste.
Non esquezo o meu paso polo primeiro programa, sobre todo polas persoas coas que traballei e polos segredos do pasado da Galega que descubrín ;). Prefiro non quedarme con esas semanas nas que miraba máis pola ventá que outra cousa, xa que nin internet tiña no pc. E, como non, sempre terei un fermoso recordo do meu paso polo Clube do que fun socia dende nena (e porque o carné non é vitalicio!). O clube que, como a tantos outros da miña tanda, me entretiña mentres merendaba polas tardes. O que me ensinou cousas sobre comics, experimentos e superheroes e o que fixo que me namorara dos debuxos animados e do 'rock bravú' en galego.
Por mor dos ensaios da Xabaxira, só puiden despedirme de algúns. Marchei entre gratitude mutua e bos desexos, entre os que está volver a vernos. Quizais, hoxe tocaba poñer a canción de "vai sendo horas de ir para a casa...", pero cada vez que escoito esta dame subidón. Total, xa sabedes que de aquí non marchamos sen quedarmos para... outra :)

Ultranoite.gal

2007-04-26T21:10:00.000+02:00

A SGAE anda dando moito que falar ultimamente, xa sabedes. Que se quere cobrar pola música das perruquerías en Ourense, que se pensa subir os prezos dos mp3, cámaras, etc... E tremendo cabreo agarrou ao enterarse de que alguén a identificaba coa palabra "ladróns"!!
Dende esta noite e ata sábado, na Ultranoite.gal que organiza a NASA, poderedes entender un pouco mellor a política desta benéfica sociedade de "cobremos, sen ánimo de lucro", grazas a Elianinha e Pati, compañeiras de Papaventos-Andaravía. Collede as entradas e animádevos a coñecer a actualidade do xeito máis crítico-divertido!!

Exploradores urbanos

2007-04-18T20:29:00.000+02:00

Os meus compañeiros de xornalismo electrónico, dirixidos por Manuel Gago, puxeron en marcha hai uns días un bonito proxecto: exploradores urbanos. Anímovos a que lle botedes unha ollada e descubrades con eles o lado menos coñecido de Compostela. Merece a pena! :)

Eran horas

2007-04-15T00:39:00.000+02:00

Si, xa ían sendo horas de volver a escribir. Levo tanto tempo (xa vedes, algo máis dun mes) sen inspiración/ánimo/ganas/tempo de adentrarme neste mundo, que case esquezo como facelo. Sei que me expoño a perder os poucos lectores que teño, pero ata hoxe non quen fun de fulminar esa astenia que me impedía publicar algo novo, aínda que fosen palabras baleiras coma estas.
O caso é que por aquí andamos neste abril fecundo, como di Xurxo Souto no seu programa. E eu, rematando as prácticas no "meu". Si! Estou no fantástico interior do clube máis emblemático da G! Tralo remate do primeiro espazo para o que colaboraba, por razóns desas que os que mandan non ousan darche, pasei un mes de "bolseira errante", vagando de mesa en mesa 'pedindo' traballo.
Nun mes e pico pasei por unha reportaxe sobre o Entroido de Verín, por buscar documentación (só, a secas) sobre diversos temas e tamén por minutar mil e un 'sketches' que lle farán gracia a quen lla faga. Nada interesante nin demasiado proveitoso. Penso que ás veces me resultaba imposible disimular o cabreo-decepción que sentía. Tanto, que un día dos moitos que fun xunto á Xefa-za a preguntarlle se tiña algo co que puidera axudarlle, me dixo: "Uhm, buena pregunta... Pero no, no tengo nada, habla con R." Pero a pobre R., que tamén pringa bastante, xa me dixera que nanai. Largueime da mesa da Xefa-za con cara de circunstancias. De alí a un pouco, achegouse á mesa onde sentaba e anuncioume que ía entrar nun novo programa. E, nese momento, por fin me sentín atendida, escoitada, amparada...
Despois de mes e pico, por fin me atoparon un lugar!! Máis vale tarde ca nunca, porque o certo é que estou moi moi a gusto, chea de regaliños do porco bravo (alguén quere bolis, chapas...?), de atención e sorrisos e tamén de tarefas. Síntome útil e contenta, que máis podo pedir? Tempo, xa nada, porque as prácticas rematan a finais de abril, pero alomenos sei que este mes fecundo o vou rematar contenta.
Agardo volver a escribir máis pronto ;)

Ítaca

2007-03-06T22:39:00.000+01:00

Hoxe regaláronme unhas fermosas palabras.